Artykuły
Wielka reforma teatru
Na przełomie XIX i XX zaczęto postulować uznanie teatru za sztukę samodzielną, a także przyznanie reżyserowi roli twórcy teatru, czyli inscenizatora. Była to tzw. wielka reforma teatru. Wszystko zaczęło się na zachodzie Europy, za sprawą nowatorskich dzieł literackich: H. Ibsena, A. Strindberga, M. Maeterlincka czy G. Hauptmanna. Przedstawiały one inną koncepcje teatru. Wprowadzenie tzw. "wolnych scen" przyczyniło się do rozwoju bardziej zdecydowanych eksperymentów. Symbolika i metafizyka mogły zdominować realistyczną materię sztuki, wzbogacać impresjonistyczną nastrojowością, jak również wnikliwym psychologizmem. Teatr skupił się na trudach istnienia. Poruszał ludzkie tragedie i od nowa kształtował wrażliwość widza. Głównym założeniem stało się utrzymanie wierności historycznej wobec poszczególnych epok. Zaczęto dbać o największy z możliwych autentyzm, skupiano się na kostiumach i grze aktorskiej. Wprowadzono grę zespołową, aby osiągnąć syntezę słowa i obrazu.Zaczęto dokładnie badać realia epoki oraz środowisk przedstawionych w tekście. Skrupulatnie poszukiwano rekwizytów, które były niezbędne w sztuce. Zaczęto zwiedzać miasta i miejsca wydarzeń. Dużą role przykładano do oddanie tzw. prawdy psychologicznej, utożsamiano aktora z graną przez niego postacią.