Artykuły
Rozwój teatru średniowiecznego
Według niektórych historyków literatury, u progu średniowiecza zauważono zanik przejawów życia teatralnego. Wiązało się to z upadkiem cywilizacji Cesarstwa Rzymskiego, a także z brakiem zainteresowania literaturą antyczną.Z kolei ze względu na dużą władzę Kościoła, początkowo dopuszczano tylko widowiska religijne, które mogły być realizowane wyłącznie w kościele. Rozwinęły się nowe formy dramatyczne, którym sprzyjała liturgia, bowiem często posługiwano się tekstem dialogowanym. Tak właśnie powstały responsoria. Bardzo duże znaczenia miała również widowiskowość nabożeństw. Stosowano w nich , charakterystyczne gesty, szaty, światła, a także kadzidła.
Okresowi średniowiecza zawdzięczamy pojawienie się dramatu liturgicznego. Tu aktorami byli sami uczestnicy nabożeństw. Wcielali się w rolę, jaką narzucała określona sytuacja. Posługiwali się zarówno gestem jak i ruchem oraz śpiewem. Za przykład takiego widowiska można podać pochodzące z X wieku Depositio Crucis, Coena Domini, Elevatio Crucis, czy Sacrum triduum.
Bardziej teatralnej konwencji można się doszukać w oficjach dialogizowanych bądź dramatyzowanych. Ich uczestnikami byli księża, klerycy lub żacy, ubrani w odpowiednie kostiumy. Prowadzili oni śpiew i dialog powstały z tekstów liturgicznych. Warto podkreślić, że takie właśnie formy rozwijały się aż do XVI wieku, kiedy to zostały zakazane przez sobór trydencki.
Takie widowiska liturgiczne związane były z liturgią świąt, a tworzono je i wystawiano w języku łacińskim.